Tuż przed kolejnym lockdownem udało mi się , dosłownie "rzutem na taśmę", odwiedzić Pawilon Czterech Kopuł we Wrocławiu, gdzie swoje miejsce znalazło Muzeum Sztuki Współczesnej.
   Nie da się ukryć, że wszystkie warsztaty malarskie, jakie zaliczam w czasie pandemii, owocują innym spojrzeniem na sztukę. Zwłaszcza na sztukę abstrakcyjną. nie jest to już coś niezrozumiałego, wizja malarska czy rzeźbiarska, w której trudno mi odnaleźć było sens.
   Tym razem chciałabym się podzielić  obejrzanymi zasobami, będąc ciekawa, jak wy, moi potencjalni czytelnicy, na te prace zareagujecie.
- Czy do Was będzie taki rodzaj sztuki przemawiał?
- Czy znajdziecie w nich źródło inspiracji? spokój albo przeciwnie- niepokój?
- Czy będzie do Was przemawiać wizja autorów, którzy czasem nadają swoim pracom tytuły, a czasem tylko je numerują?
​Będę wdzięczna za wszelkie komentarze.

 Poza obrazami wiele w tym muzeum prac innego typu:

Ciekawa jest także architektura samego miejsca:

Dobre światło, otwarte przestrzenie...
​Dodatkowo uruchomiono wystawę czasową :

Warto jeszcze wspomnieć, że Pawilon Czterech Kopuł" usytuowany jest w pięknej okolicy, w pobliżu Hali 100-lecia:

Gdy wreszcie cofną obostrzenia, mogę polecić wizytę we wspomnianym muzeum i jego okolicy.

   Zaczęłąm ten wpis na wiosne ubiegłego roku.
Od tamtej pory w moim szkicowniku przybyło portretów, mniej czy bardziej udanych prób, ale wciąż nie jest to jeszcze to, do czego dążę.
Szkoda jednak, by tego wpisu nie wykorzystać. Pisany rok temu, ale wciąż aktualny :-)
   
Marzec 2021.
​Już ponad rok trwa pandemia i związane z nią ograniczenia.
Mało wychodzę z domu, bo pogoda raczej nie zachęca do spacerów.
Odwiedzin brakuje. Wyjścia do kina, teatru, na koncert, czy po prostu na filiżankę kawy... także.
Lockdown raz jest wprowadzany, raz luzowany. Nadzieja, że zostanie cofnięty zupełnie... już nie podtrzymuje na duchu.
Ludzie pracują w domach. Dzieci nie chodzą do szkoły ani przedszkola.
Na ulicach na ogół ludzie stosują dystans i noszą maseczki, ale oczywiście nie wszyscy, a jeszcze niektórzy tylko dla pozoru, nie zakrywając dostatecznie ust, a przede wszystkim nosa.

    Przywołuję więc nadal znajomych, przyjaciół i rodzinę, usiłując utrwalić ich portrety. Skutek jest różny, podobieństwo umowne, ale "jestem wśród ludzi"

Osoby portretowane rzadko rozpoznają się na moich obrazkach, ale mnie sprawia taka przyjemność ich malowanie, że podobieństwo jest rzeczą mniej ważną. W końcu cały czas się uczę.